آموزشگاه ابتدایی سپهان - ناحیه 1 شهریار

معلمی و روز معلم

 اردیبهشت ماه هر سال ، مدارس حال و هوای دیگری به خود می گیرد . وبرخی از بخش های اداری و مسئولین آموزش و پرورش به زحمت می افتند . زحمت برگزاری همایش ها ، وشناسایی و معرفی و قدر دانی از معلمان برتر و نمونه و کارکنان خاص در آموزش و پرورش به لحاظ توانمندی در امور تعلیم وتربیت . صدا و سیما هم کمی به زحمت می افتد و در باره ی قدر دانی از معلمین چند قطعه و سرود و خبر پخش می کند . بچه های مدارس بلاخص دبستانی ها با شور وحال بیشتری به این روز نگاه می کنند . اینها بیش از همه دوست دارند به آموزگاران خود هدیه بدهند . در مناطق محروم و فقیر نشین هدایا ی این دانش آموزان کمی قابل تامل است . روسری نیمدار مادر ، ادکلن مصرف شده و... بعضی از بچه ها هم ابتکار عمل به خرج می دهند و برای معلم خود نامه ویا دسته گلی تهیه می کنند. خلاصه آن روز لا اقل برای بچه ها یک روز شادی است . معلمان هم چشم به راه اتفاقات بهتر در حوزه های تصمیم گیری کلان  از سوی مسئولان می مانند و اخبار را دنبال می کنند . روز معلم که به یاد استاد جلیل القدر، شهید مرتضی مطهری برگزار می شود ، کمی با غفلت از تجلیل این استاد سپری می گردد .  معلمان دلشان نمی خواهد بچه ها و خانواد ه ها به زحمت بیفتند. مثلا یکی از همکاران من می گوید : مگر در زمان های قبل روز معلم بود ؟ ما هدیه نمی خواهیم ، همین که بچه ها خوب درس بخوانند و خانواده ها آنها را پشتیبانی کنند ، خودش بهترین هدیه است .

انتخاب معلمان نمونه در شرایطی که همه یکسان هستند کمی دشوار است . فقط روحیه و شیوه ی کار کردن برخی فرق می کند و نمی توان به دو سلیقه ی مختلف که برای  نتیجه ی یکسان کار می کنند ، امتیاز جداگانه ایی قائل شد . برای اینکه بتوانیم همه ی آنها را با هم هم سو کنیم ، رفتار های حرفه ایی آنها را در نزد خودشان بزرگ می کنیم تا بقیه هم به میدان بیایند و بدانند که دیده می شوند.

برخی از مردم قدر دان هم این روز با تهیه ی دسته گل ، از معلمان مدارس سپاسگزاری می کنند . آنچه مهم است اینکه ، معلمی شغل نیست ،هنر است و چه کسی می تواند قدرت خواندن ,ونوشتن  را به نوآموزان بیاموزد مگر آنکه معلم باشد . معلم بهترین لحظات  عمر و زندگیش را وقف آموزش و تربیت می کند . روز معلم، بهانه ایی است تا چشم بینای جامعه وسعت تلاش فرهنگیان را ببیند و بر آن ارج نهد . والبته این ارج گذاری میسر نمی شود مگر آنکه همه ی ارکان جامعه این مهم را درک کند و عملا سپاسگزار  معلمین باشد.جای این نکته باقی است که رسانه ی ملی که یک شبکه را به پخش برنامه های ورزشی اختصاص داده ( البته توجه به ورزش  بسیار ارزشمند است) ، آنطور که باید و شاید به برجسته سازی و معرفی تلاش فرهنگیان نپرداخته است و قدر دانی از معلمین و حمایت از تعلیم وتربیت به روز معلم خلاصه شده است. با توجه به آنکه همه ی ارکان و اقشار جامعه از محل کارکرد معلمان در حوزه های مختلف سود می برند ، باید که با نگاه ملی فراسوی آموزش و پرورش  رانظاره کنند و برتقویت و ترمیم آنم بیافزایند.