يا لطيف
انسان موجودي است كه فراموشي و غفلت دائما با او همراه است و معمولا به داشته ها و نعمت هايي كه خدا به او داده بي توجه است .اما هر وقت همان نعمت ها براي اوكم شود يا حذف گردد، تازه مي فهمد كه چقدر نا سپاس بوده است . و يا به درستي به ارزش اين موهبت هاي الهي پي نبرده است و فقط افسوس مي خورد. آن موقع است كه به فكر قناعت و يا درست مصرف كردن مي افتد . اگر روزي آب قطع شود ، شما نا خود آگاه به سمت شير آب مي رويد تا رفع نياز كنيد اما مي بينيد كه آب نداريد.و تازه آن موقع با كمال قناعت به اندك آبي كه ذخيره كرده ايد بسنده مي كنيد.وقتي برق نباشد هم همين طور است و ما آن موقع ارزش برق را در روشنايي، و افزايش امكانات زندگي درك مي كنيم. كشاورزي كه درخشكسالي قرار مي گيرد، تلاش مي كند كه از تمام امكانات براي ذخيره سازي و حفظ آب استفاده كند . اما چه فايده !بقول مادر بزرگم ، وقتي داري قدرش را بدان ، وقتي نيست قناعت چه معنايي دارد! وصد هامورد ديگر كه در زندگي ما وجود دارد .مانند فرصت هايي كه از دست مي دهيم و بعد افسوس آن رفته ها را مي خوريم. مي گويند "قدر عافيت را كسي داند كه به مصيبتي گرفتا ر آيد . " و چه زيبا فرمودپيامبر عزيز(ص) ما كه : مردم قدر دونعمت را نمي دانند سلامتي و امنيت . و چون اين دو را از دست مي دهند به وجودش پي مي برند.امروزه قناعت بايد سر لوحه ي زندگي ما باشد . بر فرض كه كشور ما استعدا د يك نعمت مانند نفت و گاز را داشته باشد ، ويا يك استاني قابليت كشت يك محصول مانند برنج ، و پسته و... را داشته باشد ، دليل ندارد همه را يك دفعه مصرف كنيم . بايددر مصرف آنها صرفه جويي كنيم .تا از محل اين صرفه جويي هم، نسل هايي آينده بهره ببرند و هم از محل در آمد هاي آن صرف آباداني كشور شود . اگر دائم مصرف كنيم ، داشته هايمان تمام مي شود و مجبوريم از بيگانگان نياز هاي خود را تامين كنيم و اين فرصتي مي شود براي آنها كه بر كشور ما ستم كنند و مارا در عقب ماندگي و مصرف گرايي قرار دهند . بياييد همه با هم الگوي درست مصرف را بياموزيم و رعايت كنيم و در آن جدي باشيم.
